กาลครั้งหนึ่ง ชนเผาพื้นเมืองของประเทศไต้หวัน ชาวบูนันกับงูร้อยฝีเท้าเป็นเพื่อนกัน พวกเขาอาศัยอยู่ร่วมกัน

มีสามีภรรยาชาวบูนันคู่หนึ่ง—บิมาและภรรยาของเขา คาบัส พวกเขามีชีวิตรักที่มีความสุข

คาบัสเป็นช่างทอผ้าที่มีฝีมือดีมากคนหนึ่ง เธอต้องการตัดชุดที่สวยงามให้แก่บิมาสามีของตน

คาบัสชื่นชอบลายบนตัวงูร้อยฝีเท้า ดังนั้นเธอจึงเลือกท้อผ้าเป็นลายงูร้อยฝีเท้า

ในวันที่คาบัสเจอแม่งูกำลังเลื้อยไปกับลูกของมัน

“ฉันตัดสินใจจะตัดเสื้อตามลายของลูกงู จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะขอเชิญลูกของเธอมาที่บ้านฉัน?” คาบัสบอก

แม่งูตกลงและยอมให้ลูกงูไปอยู่กับคาบัสเป็นเวลาเจ็ดวัน

คาบัสนำลูกงูกลับไปบ้านด้วยกัน และเริ่มตัดชุดตามลายของลูกงู

สามวันต่อมา คาบัสได้ตัดชุดออกมาได้สวยงาม

ผู้คนต่างตกตะลึงในความงามของชุด เมื่อบิมาสวมใส่

หญิงสาวในชนเผ่าแห่กันไปขอยืมลูกงูกับคาบัส

สาวๆต่างพากันผลัดตัวลูกงูกันไปมา แต่ละวันผ่านไป ลูกงูผู้น่าสงสารเกิดไม่สบายขึ้น

เมื่อแม่งูมารับลูกน้อยกลับในวันที่เจ็ด เธอโกรธมากด้วยความเดือดดาล เธอไม่อยากจะเชื่อว่าลูกของเธอถึงกับป่วยหนัก

แม่งูและเหล่าฝูงงูเข้าทำร้ายบิมาและคาบัส

ชาวบูนันรู้เข้าก็เกิดความโมโห พวกเขาเลยทำร้ายเหล่างูทั้งหลายที่พบเช่นกัน

ราชางูเกิดโทสะ เขานำทัพงูเข้ามาประจันหน้ากับชนเผ่าบูนัน

“เรามาดีกันเถอะ” หัวหน้าชนเผ่าพูดกับราชางู “เราเป็นเพื่อนกัน พวกเราสมควรที่จะอยู่ร่วมกันด้วยความรักใคร่ปรองดองไม่ใช่หรือ”

หัวหน้าเผาหันมาหาคาบัสและพูดกับเธอว่า “เจ้านำลูกงูไปให้เพื่อนคนอื่นยืม ถ้าเจ้ารู้จักระวังมากกว่านี้ ลูกงูคงไม่ป่วยหนัก เจ้าสมควรจะขอโทษแม่งูซะ”

คาบัสจึงขออภัยกับแม่งู“ฉันก็ควรขอโทษเธอเช่นกัน” แม่งูกล่าว ที่ฉันทำร้ายและทำให้บาดเจ็บ ฉันขอโทษนะ”

และพวกเขาก็คืนดีกัน จากนั้นมาก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขตลอดมา