วันหนึ่ง แดนเดินเล่นไปตามถนน เขาก็เหลือบไปเห็นก้อนไหมพรม เขาเก็บมันขึ้นมาด้วยความสงสัย

“อยากเล่นด้วยกันไหม” ไหมพรมร้องถาม “แน่นอน” แดนตอบกลับ “มาเล่นด้วยกันนะ”

“มาเล่น อาบราคาดาบรา!กันดีกว่า ฉันสามารถใช้ไหมพรมของฉันทำเป็นรูปต่างได้มากมายเลย” ไหมพรมแนะนำ “ดูสิ นี้คือฟองสบู่”

“น่ารักจัง” แดนกล่าว “พวกมันเหมือนมันฝรั่งเลย”

ไหมพรมกระโดดขึ้นลงด้วยความสุขใจ “ว้าว มันเหมือนภูเขาเลย” ไหมพรมพูดขณะหายใจหอบไปด้วย “บางลูกสูง บางลูกเตี้ย”

“พวกมันเหมือนนิ้วมือสามนิ้วต่างหาก” แดนพูด

ไหมพรมแกว่งแขนของตนเพื่อทำวงกลม พวกมันเหมือนอะไร? “เหมือนรวงข้าวที่เห็นอยู่ทั่วไปในนาข้าวไง”ไหมพรมพูด

“พวกมันเหมือนหนังยางต่างหาก!”

ไหมพรมโยนด้ายของตนขึ้นไปบนอากาศ เพื่อจะสร้างรูปแบบใหม่ “นี่คือสัตว์ประหลาดที่ฉันเห็นในฝันร้ายของฉัน!” ไหมพรมร้อง “วิ่ง!”

“ไม่ ไม่เห็นเหมือน เหมือนลูกหมาน้อยน่ารักต่างหาก”

ไหมพรมเลยตัดสินใจสร้างรูปอื่นๆขึ้นจากการกลิ้งตัวไปตามพื้น “ระวังนะ” ไหมพรมพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นนิดๆ “นี้อาจจะเป็นรอยเท้าของสัตว์ประหลาด”

“ฉันว่ามันเหมือนใบไม้สีเขียวมากกว่าอีก” แดนพูดด้วยเสียงเรียบ

ไหมพรมกับแดนอาจไม่เคยมีความเห็นตรงกันเลย แต่พวกเขาต่างสนุกสนานกับการใช้เวลาด้วยกัน

ไหมพรมสูดลมหายใจเข้ายาวและสร้างรูปใหม่ขึ้น “นี่คือกระต่าย” “มันคือนกกำลังบิน”

ไหมพรมสูดลมเข้าอีกครั้ง ยืนด้วยมือของตน และหายใจออก รูปใหม่ปรากฏขึ้น “นี่คือล้อบินได้!”

“ไม่ใช่เลย มันคือช้างกำลังวิ่ง”

“แล้วนี่เหมือนอะไร?” ไหมพรมถาม ชี้ไปที่วงกลมที่เขาพึ่งวาด “เหมือนหมูไง”

“พวกมันคืออมยิ้มต่างหาก”

เย็นวันนั้น พวกเขาเอาพระจันทร์และดาวบนท้องฟ้า มาร้อยเป็นสร้อยคอ พวกเขาถือสร้อยไว้ขณะเดินกลับบ้านไปด้วยกัน

พวกเขายิ้มและรอคอยอย่างใจจดใจจ่อที่จะวาดรูปอื่นๆอีกในวันพรุ่ง