หอยทากผู้เฒ่าชอบออกไปเดินเล่นกับหอยทากหนุ่ม

“อีกนานแค่ไหนพวกเราจะถึงที่หมาย?” หอยทากหนุ่มเอ่ยถามหอยทากผู้เฒ่า “ใกล้แล้ว” หอยทากแก่ตอบ

หอยทากทั้งสองปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ พวกเขาบังเอิญพบนกน้อยสีแดงร้องเพลงอยู่บนกิ่งไม้

“ให้เสียงนกร้องเป็นเพื่อนเดินทางของพวกเรา” หอยทากผู้เฒ่าแนะนำ “คิดว่ามันจะทำให้พวกเราเดินเร็วขึ้นหรอ?” หอยทากหนุ่มถาม

สองหอยทากมาถึงริมฝั่งแม่น้ำ พวกเขาบังเอิญพบเจ้าเต่า

“ธารน้ำนี้ใสสะอาดมาก” หอยทากผู้เฒ่าเกริ่น “ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเจ้าเต่าถึงชอบที่นี่” “ถ้าเกิดเจ้าเต่ามันโดนกระแสน้ำพัดไปล่ะ?” หอยทากหนุ่มถาม “เขาก็จะไม่สามารถกลับบ้านได้ ถ้าเกิดหลงไปในกระแสน้ำ”

ในขณะเดินไปตามทางก้อนกรวด พวกเขาบังเอิญเจอสุนัขที่พลัดหลง

“เจ้าสุนัขเดินช้ามาก” หอยทากผู้เฒ่ากล่าว “ผู้ไร้บ้านควรได้รับความเมตตาจากพระเจ้า” “เพราะว่าเจ้าสุนัขหาทางกลับบ้านไม่เจอ เลยทำให้มันกลายเป็นสุนัขจรจัดหรอ?” หอยทากหนุ่มถามขึ้น

หอยทากทั้งสองมาถึงทะเล พวกเขาพบปูสองตัวกำลังงัดข้อกันอยู่

“ฉันมีความรู้สึกว่าเจ้าปูตัวใหญ่จะต้องตกลงไปในทะเล” หอยทากผู้เฒ่าพูด “และถ้าเกิดพวกเราตกลงทะเลล่ะ?” หอยทากหนุ่มถาม

หอยทากทั้งสองปีนขึ้นไปบนแนวปะการัง พวกเราบังเอิญเจอปลาหมึกกำลังเตรียมอาหารเย็น

“บะหมี่สาหร่ายดูน่ากินจัง” หอยทากผู้เฒ่าพูดขึ้น “ผมหิว” หอยทากหนุ่มกล่าว “ทั้งหิวทั้งกลัว เมื่อไหร่เราจะถึงบ้านสักที?”

หอยทากทั้งสองคลานขึ้นไปบนหลังของปลาวาฬและพักผ่อนบนหลังของมัน พวกเขาได้เดินทางกว่าหนึ่งร้อยไมล์แล้วจากบ้าน แต่ดูเหมือนการเดินทางของพวกเขาจะไม่สิ้นสุด

“วิวกลางคืนมันสวยมากจริงๆ” หอยทากผู้เฒ่าพูด “ไม่เคยตระหนักจนถึงตอนนี้ พวกเราคงไม่มีทางได้เห็นแน่ หากกลับไปถึงบ้าน” “มันสวยจริงๆล่ะ” หอยทากหนุ่มเห็นด้วย “ผมอยากกลับบ้านใจจะขาดแล้ว”

“มันเป็นการเดินทางที่ยาวมาก” หอยทากหนุ่มกล่าว ขณะเอาตัวไปคลอเคลียกับหอยทากผู้เฒ่า “และมันก็กำลังจะมืดแล้ว พวกเราจะหาทางกลับได้ยังไง?”

ตัวหอยทากผู้เฒ่าเปล่งแสงขึ้น เปิดเปลือกหลังให้หอยทากหนุ่มเข้าไป

หอยทากหนุ่มเดินเข้าไปในเปลือกและพบอาหารวางอยู่บนโต๊ะ “พักผ่อนซะ” หอยทากผู้เฒ่าพูด “มันไม่สำคัญว่าการเดินทางจะยาวนานแค่ไหน ถ้าหากว่าพวกเรามีกันและกันเสมือนครอบครัว ฝันดี ลูกรัก”

“อาหารเย็นอร่อยมากเลย พ่อ” ลูกหอยทากพูด “หลับฝันดี! พวกเรายังต้องเดินทางต่อพรุ่งนี้”

เมื่อลูกหอยทากตื่นขึ้นในวันถัดมา ทุกอย่างรอบตัวเขาดูแตกต่างออกไปอีกครั้ง “พวกเราอยู่ที่ไหนกันครับ พ่อ?” เขาถาม “ผมนึกว่าเรากำลังจะกลับบ้านไม่ใช่หรอ”

“ลูกรัก โลกใบนี้มันใหญ่กว่าที่ลูกคิด” พ่อหอยทากพูด “ลูกควรเปิดโลกทัศน์ บ้านคือสถานที่ที่พวกเราอยู่ด้วยกัน”