ในสหราชอาณาจักร ฟิชแอนด์ชิปส์ไม่ใช่อาหารพิเศษ แต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน การซื้อกลับบ้านหลังเลิกงาน การไปทะเลในวันหยุดสุดสัปดาห์และซื้อใส่กระดาษห่อ กินไปเดินไปพร้อมไอร้อนและกลิ่นน้ำมันเค็ม ๆ คือความทรงจำของ “ชีวิต” ที่ชัดเจนที่สุดของชาวอังกฤษจำนวนมาก
อาหารจานนี้เกิดจากวัฒนธรรมการกินของชนชั้นแรงงานในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม เรียบง่าย ราคาถูก และอิ่มท้อง ปลาขาวชุบแป้งทอดกรอบคู่กับมันฝรั่งหั่นชิ้นหนา เป็นพลังงานที่ช่วยให้ผ่านวันทำงานอันยาวนานไปได้ สำหรับชาวอังกฤษ นี่ไม่ใช่อาหารหรูหรา แต่เป็นอาหารที่ไว้ใจได้
สำหรับผู้อพยพชาวอังกฤษจำนวนมากที่มาใช้ชีวิตในไต้หวัน ช่วงเวลาที่รู้สึกคิดถึงบ้านครั้งแรกมักไม่ใช่ช่วงเทศกาล แต่เป็นตอนที่จู่ ๆ อยากกินฟิชแอนด์ชิปส์แท้ ๆ สักจาน ไต้หวันไม่ได้ขาดอาหารทอดหรือปลา แต่ขาดแป้งทอดที่หนาแต่ไม่เลี่ยน และขาดน้ำส้มสายชูมอลต์ที่คุ้นเคย ทำให้รสชาติเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง
หัวใจของฟิชแอนด์ชิปส์ไม่เคยมีแค่ปลาและมันฝรั่งเท่านั้น แต่รวมถึงการเลือกชนิดปลา สัดส่วนแป้ง การควบคุมอุณหภูมิน้ำมัน และความเปรี้ยวของน้ำส้มสายชูในขั้นตอนสุดท้าย ความเปรี้ยวนี้ไม่ใช่เพื่อเพิ่มรสชาติ แต่เป็นความสมดุลที่ชาวอังกฤษคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก สำหรับชาวไต้หวันหลายคนอาจรู้สึกแปลก แต่สำหรับผู้อพยพชาวอังกฤษ เพียงคำเดียวก็พากลับไปถึงบ้านได้
ผู้อพยพชาวอังกฤษบางคนเลือกทำฟิชแอนด์ชิปส์เองในไต้หวัน ปรับชนิดปลาและเปลี่ยนวัตถุดิบ เพื่อค่อย ๆ เข้าใกล้รสชาติในความทรงจำ ขณะที่บางคนเลือกเก็บฟิชแอนด์ชิปส์ไว้ในรายชื่ออาหารที่ “มีอยู่แค่ในความทรงจำ” และเมื่อพูดถึงเป็นครั้งคราว ก็ยิ่งตระหนักว่าตนได้ก้าวเข้าสู่วิถีชีวิตอีกแบบหนึ่งแล้ว
ฟิชแอนด์ชิปส์หนึ่งจานเชื่อมโยงทะเล เมืองเล็ก ๆ และถนนที่มีฝนตก พร้อมกับสะท้อนการปรับตัวหลังการย้ายถิ่น มันไม่โดดเด่นแต่จริงแท้ เหมือนชีวิตประจำวันของผู้อพยพจำนวนมาก ที่วางอยู่อย่างเงียบ ๆ บนมุมหนึ่งของโต๊ะอาหาร เตือนให้รู้ว่ามาจากที่ใด และกำลังมุ่งหน้าไปทางไหน
