ในก้งเหลียว เราทราบตั้งแต่แรกว่ามิตรภาพไม่ใช่เรื่องระยะสั้น ในฐานะผู้อพยพใหม่จากเวียดนามและประธานสมาคมดูแลผู้อพยพใหม่ก้งเหลียวในเมืองนิวไทเป ดิฉันเข้าใจอย่างลึกซึ้งตลอดหลายปีที่ผ่านมาว่าการปรับตัวเข้ากับชีวิตในต่างแดนต้องใช้เวลาและต้องการมิตรภาพ สำหรับดิฉัน งานของสมาคมไม่เคยเป็นเพียงแค่การจัดกิจกรรมหรือชั้นเรียน แต่เป็นมิตรภาพระยะยาว ผู้อพยพใหม่ทุกคนในไต้หวันนำภูมิหลังและเรื่องราวที่แตกต่างกันมาด้วย และสิ่งที่เราหวังจะทำคือช่วยให้พวกเขาสร้างฐานะและค้นหาสถานที่ของตนเองที่นี่ได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป

จุดเริ่มต้นของสมาคมเรียบง่ายมาก คือ “การอยู่เคียงข้าง” อยู่เคียงข้างในการปรับตัว เรียนรู้ภาษา และผ่านช่วงเวลาที่ไม่แน่นอนที่สุด หลายคนเมื่อเพิ่งมาถึง ยังสื่อสารในชีวิตประจำวันได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้าร่วมในชุมชน แต่ฉันเชื่อเสมอว่า หากมีคนคอยสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาจะสามารถก้าวผ่านออกมาได้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า จากการเยี่ยมเยียนและดูแล ไปสู่การแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมและการมีส่วนร่วมในชุมชน ปี 2016 ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ เราเริ่มก้าวออกจาก “พื้นที่ของตัวเอง” และพาพี่น้องเข้าสู่ชุมชน ด้วยการสนับสนุนจากสำนักงานเขตก้งเหลียว เราจัดกิจกรรมมากมาย เช่น งานเลี้ยงอาหารนานาชาติ ที่นำรสชาติจากหลายประเทศมาให้คนในชุมชนได้รู้จัก และเปิดโอกาสให้ทุกคนได้นั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน รวมถึงการเดินแฟชั่นชุดประจำชาติ ที่ให้พี่น้องสวมใส่ชุดพื้นเมืองของตนเองและยืนบนเวทีอย่างมั่นใจ

สำหรับคนภายนอก อาจเป็นเพียงกิจกรรมหนึ่ง แต่สำหรับพี่น้องหลายคน นั่นคือครั้งแรกที่พวกเขาถูกมองเห็นและได้รับการยอมรับ ฉันยังจำได้ว่ามีคนหนึ่งพูดกับฉันหลังลงจากเวทีว่า “ฉันก็สามารถยืนบนเวทีได้เหมือนกัน” ในตอนนั้น ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่เราทำนั้นถูกต้อง ต่อมาเราจัดตั้ง “คณะเต้นรำความงามแห่งความหลากหลาย” ใช้การเต้นเป็นอีกหนึ่งภาษา ถ่ายทอดวัฒนธรรมจากบ้านเกิดสู่ชุมชน และทำให้คนในพื้นที่เห็นพลังของวัฒนธรรมที่หลากหลาย จนในที่สุด กลุ่มนี้กลายเป็นสะพานสำคัญของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในก้งเหลียว

เมื่อถึงปี 2020 เราเริ่มตั้งคำถามว่า แค่การเข้าร่วมกิจกรรมยังไม่เพียงพอ เราหวังให้พวกเขามีความสามารถ และสามารถกลับมาช่วยเหลือชุมชนได้ เราจึงผลักดันโครงการพัฒนาทักษะที่หลากหลาย ตั้งแต่การทำขนม การเต้น การแบ่งปันวัฒนธรรมอาหาร ไปจนถึงการนำชมชุมชน สนับสนุนให้พี่น้องเปลี่ยนทักษะให้เป็นความสามารถ และเปลี่ยนเป็นคุณค่า บางคนเริ่มสอน บางคนเข้าร่วมเป็นผู้นำกิจกรรมในชุมชน พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงผู้เข้าร่วมอีกต่อไป แต่กลายเป็นผู้ให้บริการ เรานำหลักสูตรเหล่านี้ไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ในชุมชน เช่น การดูแลเล็บผู้สูงอายุ การนวดน้ำมันหอมระเหย และกิจกรรมสร้างสรรค์สำหรับเด็กด้วยวัสดุท้องถิ่น สิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ช่วยสร้างความเชื่อมโยง และทำให้วัฒนธรรมกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

ช่วงสามปีของการระบาดเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่ก็ทำให้เราทบทวนทิศทาง เรากลับมาเน้นด้านการศึกษา ส่งเสริมหลักสูตรมหาวิทยาลัยสตรี ให้พี่น้องได้เรียนรู้อย่างต่อเนื่อง รวมถึงพัฒนาศิลปะสำหรับเด็ก และจัดตั้งศูนย์ดูแลหลังเลิกเรียนผ่านโครงการ Small Satellite สำหรับหลายครอบครัว นี่ไม่ใช่เพียงการดูแลเด็ก แต่คือความมั่นคงและความสบายใจ เมื่อเด็กมีสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่มั่นคง ผู้ปกครองก็สามารถทำงานได้อย่างสบายใจ และเมื่อครอบครัวมั่นคง ชุมชนก็มั่นคงตามไปด้วย การสนับสนุนผู้อพยพใหม่จึงไม่ใช่แค่เรื่องของบุคคล แต่รวมถึงครอบครัวและสภาพแวดล้อมทั้งหมด

ฉันเข้ารับตำแหน่งประธานในปี 2023 ซึ่งสำหรับฉันแล้วไม่ใช่จุดเริ่มต้นใหม่ แต่เป็นการสานต่อความรับผิดชอบ เราต่อยอดจากรากฐานที่มีอยู่เดิม และขยายบริการของเราอย่างต่อเนื่อง จากศูนย์เด็กเล็กและชั้นเรียนไวโอลินที่มหาวิทยาลัยสตรี ไปสู่หลักสูตรที่หลากหลาย เช่น แอโรบิก โยคะ ภาษาอังกฤษ ว่ายน้ำ วาดภาพ และทักษะคอมพิวเตอร์ ทำให้ผู้คนทุกเพศทุกวัยและทุกความต้องการสามารถค้นหาโอกาสในการเรียนรู้และพัฒนาตนเองที่เหมาะสมได้ที่นี่ ดิฉันให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับการให้โอกาสแก่พี่น้องสตรีของเราได้เป็นผู้สอนหลักสูตร เมื่อพวกเธอได้ขึ้นไปบนเวที มันไม่ใช่แค่การหารายได้เสริม แต่ยังเป็นการเปลี่ยนแปลงในตัวตนด้วย จากการได้รับการช่วยเหลือไปสู่การสามารถช่วยเหลือผู้อื่นได้ ความมั่นใจนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดหลักสูตรคอมพิวเตอร์เปิดสอนครั้งแรกในปี 2024 เพื่อพัฒนาทักษะพื้นฐานให้กับผู้อพยพใหม่และเด็กๆ ผ่านการเรียนรู้แบบดิจิทัล ลดช่องว่างด้านข้อมูล และเสริมสร้างการเรียนรู้และการประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน (ภาพ/สมาคมดูแลผู้อพยพใหม่เขตก้งเหลียว นครนิวไทเป)

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เราใช้กิจกรรมต่าง ๆ สร้างความผูกพันในชุมชน เช่น กิจกรรม “หนึ่งคนหนึ่งเมนู กลับบ้านแม่ และการแสดงผลงาน Small Satellite” ที่ใช้การทำอาหารเชื่อมโยงความทรงจำและวัฒนธรรม ทริปชุมชน ประสบการณ์วัฒนธรรม กิจกรรมศาสนา การแข่งเรือมังกร และกิจกรรมวันสตรี ล้วนเปิดโอกาสให้ผู้คนจากหลากหลายพื้นฐานได้พบกัน จำนวนผู้เข้าร่วมเพิ่มขึ้น ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นขึ้น นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่ค่อย ๆ สะสม

วันที่ 12 เมษายนนี้ เราจะจัดกิจกรรมวันแม่ โดยคาดว่าจะมีผู้เข้าร่วมประมาณ 250 คน ร่วมมือกับหลายหน่วยงานในพื้นที่ เพื่อให้ทรัพยากรเข้าถึงชุมชนจริง ๆ ในงานนี้ กลุ่มไวโอลินจากมหาวิทยาลัยสตรีจะขึ้นแสดง ซึ่งเป็นกลุ่มที่เริ่มจากศูนย์และแสดงผลลัพธ์ของการเรียนรู้ นอกจากนี้ยังมีการเดินแฟชั่นนานาชาติ และการแสดงเต้นเวียดนาม เพื่อให้ความหลากหลายทางวัฒนธรรมถูกมองเห็นและเข้าใจมากขึ้น รวมถึงการจัดแสดงผลงานศิลปะของเด็ก ๆ เพื่อการกุศล สนับสนุนการเรียนรู้และการเติบโตของพวกเขา

ตลอดเส้นทางนี้ ฉันยิ่งมั่นใจว่า ผู้อพยพใหม่ไม่ควรเป็นเพียงผู้รับบริการ แต่สามารถเป็นผู้ถ่ายทอดวัฒนธรรม เป็นส่วนหนึ่งของชุมชน และเป็นพลังของการเปลี่ยนแปลง เมื่อมีโอกาส พวกเขาจะตอบสนองด้วยวิธีของตนเอง “การอยู่ร่วมในสังคมโดยไม่แบ่งแยก” ไม่ใช่คำขวัญ แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกวัน ในอนาคต เราจะยังคงทำงานในพื้นที่ เชื่อมโยงทรัพยากร และสร้างบริการที่มั่นคงยิ่งขึ้น เพื่อให้ผู้อพยพใหม่ในไต้หวันมีความมั่นใจและมีทิศทาง สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ว่าสมาคมทำอะไรไปมากแค่ไหน แต่คือมีคนจำนวนเท่าไรที่เริ่มเชื่อมั่นในตัวเอง และกล้าที่จะก้าวเดินต่อไปในงานนิทรรศการแสดงผลงานความสำเร็จของมหาวิทยาลัยสตรีประจำปี 2024 ภายใต้หัวข้อ "ดอกไม้เบ่งบานในชีวิตที่แตกต่างกัน: ความงามของหญิงสาวที่เบ่งบานเต็มที่" (花開不一樣人生—women綻放之美) นักเรียนจากชั้นเรียนไวโอลินและเชลโลของมหาวิทยาลัยก้งเหลียวได้แสดงผลงาน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงผลลัพธ์ของการเรียนรู้อย่างต่อเนื่องและท่าทีที่มั่นใจของพวกเธอ (ภาพ/สมาคมดูแลผู้อพยพใหม่เขตก้งเหลียว นครนิวไทเป)