เมื่อเทศกาลตรุษจีนใกล้เข้ามา สำหรับชาวอพยพจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จำนวนมากที่อาศัยอยู่ในไต้หวัน เทศกาลนี้ไม่ใช่เพียงแค่ “การฉลองปีใหม่” แต่เป็นเหมือนพิธีกรรมในการวางใจของตนเองไว้ระหว่างบ้านเกิดสองแห่ง บางคนกล่าวว่าการรวมญาติที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน แต่อยู่ที่การทำให้รสชาติ เสียง และประเพณีที่คุ้นเคยยังคงดำเนินต่อไปในไต้หวันได้
ในการเตรียมตัว อาหารมักเป็นสิ่งแรกที่ปลุกความทรงจำของร่างกาย ชาวเวียดนามจะเตรียมวัตถุดิบอาหารตรุษไว้ล่วงหน้า เช่น ข้าวเหนียว ถั่วเขียว และหมู เพื่อนำมาทำขนมหรือของหวาน ให้เพียงเปิดฝาหม้อก็ได้กลิ่นของบ้านเกิด ครอบครัวชาวอินโดนีเซียและมาเลเซียจะเตรียมเครื่องเทศ กะทิ และอาหารทอด เพื่อให้เด็ก ๆ ในไต้หวันยังได้ลิ้มรส “รสชาติปีใหม่ของครอบครัวเรา” ชาวไทยมักเชื่อมโยงตรุษกับการทำบุญและการรำลึกถึงบรรพบุรุษ เตรียมเครื่องไหว้ จัดระเบียบหิ้งพระหรือแท่นบรรพชน ด้วยวิธีที่สงบแต่มั่นคง เพื่อตอบรับความรู้สึกว่า “ครอบครัวยังอยู่”
นอกจากโต๊ะอาหารแล้ว การ “ตกแต่งบ้าน” ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งของการฉลองปีใหม่ บางคนติดซองแดง คำอวยพร และของตกแต่งสีแดงตามแบบไต้หวันเพื่อเพิ่มบรรยากาศแห่งความเป็นสิริมงคล ขณะที่บางคนยังคงเก็บคำอวยพรเป็นภาษาบ้านเกิด ติดไว้ที่ประตูหรือตู้เย็น เพื่อเตือนตัวเองว่าไม่จำเป็นต้องเลือกเพียงอย่างเดียว สำหรับครอบครัวที่มีลูก การเตรียมตัวเปรียบเสมือนบทเรียนทางวัฒนธรรม สอนลูกพูดคำอวยพรปีใหม่เป็นภาษาแม่ นวดแป้งด้วยกัน และถ่ายรูปอวยพรส่งไปยังกลุ่มครอบครัว เพื่อให้คนรุ่นต่อไปรู้ว่ารากเหง้าของตนมาจากที่ใด
สิ่งที่เตรียมยากที่สุดแต่สำคัญที่สุดมักเป็นเรื่องของอารมณ์ หลายคนจัดเวลาวิดีโอคอลล่วงหน้า เพื่อ “ทานอาหารส่งท้ายปีเก่าก่อน” กับพ่อแม่ที่อยู่ไกล หรือเปลี่ยนซองแดงเป็นการโอนเงินข้ามประเทศและของขวัญออนไลน์ เพื่อให้ความคิดถึงมีที่ยึดเหนี่ยวที่ชัดเจน บางคนเลือกเข้าร่วมสมาคมคนบ้านเดียวกัน โบสถ์ หรือกิจกรรมชุมชน รวมตัวกับผู้ที่จากบ้านมาเหมือนกัน แบ่งปันความคิดถึงให้กลายเป็นความอบอุ่น
สำหรับชาวอพยพจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในไต้หวัน “ตรุษของบ้านเกิดที่สอง” ไม่ใช่การทำซ้ำตรุษเดิมทั้งหมด แต่เป็นการสร้างตรุษใหม่ที่สามารถหายใจได้ภายในชีวิตประจำวันของไต้หวัน บรรยากาศอาจไม่เหมือนเดิมทั้งหมด แต่ความตั้งใจที่จะรักษาคำว่าบ้านไว้ยังคงจริงใจเสมอ
