ข่าวเด่นประเด็นร้อน

• 

  • 泰國國旗

  จากเหนือจรดใต้ น้ำพริกสะท้อนวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นของไทย

  น้ำพริกเป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปในครัวเรือนไทย โดยแต่ละภูมิภาค จังหวัด หรือแม้แต่แต่ละครอบครัวต่างมีสูตรเฉพาะของตนเอง บางสูตรสืบทอดกันมาหลายรุ่น ขณะที่บางครอบครัวปรับใช้วัตถุดิบใหม่โดยยังคงพื้นฐานแบบดั้งเดิม น้ำพริกมักรับประทานคู่กับผัก ข้าว และอาหารในชีวิตประจำวันภาคเหนือมีน้ำพริกอ่อง (น้ำพริกอ่อง) ซึ่งทำจากหมูสับ มะเขือเทศ กระเทียม และพริกแห้งที่มีรสไม่เผ็ดมาก มีลักษณะข้นและรสเค็มกลมกล่อม นิยมรับประทานกับผักสดและแคบหมู โดยพบได้ทั่วไปในเชียงใหม่และพื้นที่ใกล้เคียงภาคใต้มีน้ำพริกกุ้งเสียบ (น้ำพริกกุ้งเสียบ) ที่ใช้กุ้งแห้ง พริกคั่ว และสมุนไพรเป็นส่วนประกอบ ให้รสชาติเผ็ดและเข้มข้น โดยเน้นความสมดุลระหว่างความเผ็ด ความเค็ม และรสอูมามิ มักรับประทานกับผักนึ่ง สมุนไพรสด และข้าวภาคกลางมีน้ำพริกกะปิ (น้ำพริกกะปิ) ซึ่งใช้กะปิ น้ำมะนาว กระเทียม พริก และน้ำตาลปี๊บเล็กน้อย นิยมรับประทานกับปลาทอด ผักต้ม หรือมะม่วงดิบ ส่วนภาคอีสานมีน้ำพริกปลาร้า (น้ำพริกปลาร้า) ที่ทำจากปลาร้า พริกตำ และข้าวคั่ว มักรับประทานกับข้าวเหนียว ผักพื้นบ้าน และเนื้อย่างนอกจากนี้ ยังมีน้ำพริกอีกหลายรูปแบบทั่วประเทศ โดยอาจใช้มะเขือเผา ปู มะขาม พริกเขียว สมุนไพรพื้นบ้าน ขิงอ่อน หรือหน่อไม้เป็นส่วนประกอบ ความหลากหลายของน้ำพริกจึงสะท้อนวัตถุดิบและวัฒนธรรมการกินของแต่ละท้องถิ่น รวมถึงวิถีการรับประทานอาหารร่วมกันในครอบครัวไทย

  2026-10-13 09:00
• 

  • 台灣國旗
  • 越南國旗
  • 泰國國旗
  • 印尼國旗
  • 菲律賓國旗

  ครบรอบ 30 ปี Nan Ying International Folklore Festival ขนทัพคณะการแสดงพื้นบ้าน 36 คณะ จาก 21 ประเทศทั่วโลก ร่วมสร้างปรากฏการณ์แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม

  ไม่ต้องเดินทางไปต่างประเทศก็ชมวัฒนธรรมพื้นบ้านจาก 21 ประเทศได้ในงาน Nan Ying International Folklore Festival ซึ่งมีวาระครบรอบ 30 ปีในปีนี้ มี 36 คณะจาก 4 ทวีปร่วมแสดง ถือเป็นการจัดงานครั้งใหญ่ที่สุด โดยใช้สวนXinying Nanying Green City Park เป็นสถานที่หลัก พร้อมการแสดงตามพื้นที่ต่างๆในงานยังมีการแสดงทักษะการปีนบันไดแบบดั้งเดิมโดยสมาคมอนุรักษ์ Kaga-tobi Hikeshi จากญี่ปุ่น ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมพื้นบ้านของจังหวัดอิชิกาวะ) และสีสันความรื่นเริงจากเทศกาล Ati-Atihan อันโด่งดังของฟิลิปปินส์ งานนี้จะนำเสนอแง่มุมที่หลากหลายของวัฒนธรรมพื้นบ้านนานาชาติ ตั้งแต่ทักษะดั้งเดิมไปจนถึงการเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่เป็นครั้งแรกที่เทศกาลมีการจัดเวทีคู่ขนาน ได้แก่ "Nanying Stage” (南瀛舞台) และ "Xinying Stage” (薪瀛舞台) เพื่อรองรับการแสดงจากคณะนานาชาติและกลุ่มวัฒนธรรมท้องถิ่นรวมถึงกลุ่มพหุวัฒนธรรมอีก 14 กลุ่ม นอกจากนี้ ในช่วงสุดสัปดาห์ยังมี "Xinying Market” (薪瀛市集) ที่เชื่อมโยงกิจกรรมต่างๆ เข้าด้วยกันตลอดทั้งวัน พิธีเปิดงานจะมีการแสดงชุดพิเศษชื่อ "南瀛有囍大伴仙” (แปล: Nanying’s Joyous Celebration) ซึ่งผสมผสานการแสดงเชิงพิธีกรรม การอวยพร การแสดงขบวน "นกกระเรียนเจ็ดตัว" (Seven-Crane Formation) และขบวนแสดง "牛犁歌" (แปล: เพลงไถนา) ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 240 ปี เพื่อสร้างการมีส่วนร่วมระหว่างประชาชนกับวัฒนธรรมพื้นบ้านให้มากยิ่งขึ้นเทศกาลนี้จัดต่อเนื่องมา 30 ปี โดยใช้ศิลปะพื้นบ้านเป็นสื่อแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ นำคณะจากหลายประเทศมาแสดงในไต้หวันเพื่อส่งเสริมความเข้าใจและการเรียนรู้ระหว่างวัฒนธรรม ภายใต้แนวคิด "วัฒนธรรมที่มีชีวิต" งานผสานการแสดงพื้นบ้านนานาชาติกับศิลปะดั้งเดิมของไต้หวัน ให้ผู้ชมได้เรียนรู้วัฒนธรรมและสัมผัสพลังของประเพณีเทศกาลในปีนี้จัดขึ้นระหว่างวันที่ 17 ถึง 25 ตุลาคม โดยเริ่มต้นด้วยขบวนพาเหรดคาร์นิวัลบนท้องถนนในวันที่ 17 ตุลาคม ตามด้วยชุดการแสดงและกิจกรรมต่างๆ ผู้ที่วางแผนจะมาเที่ยวชมในช่วงสุดสัปดาห์สามารถเดินทางไปที่สวนสาธารณะหนานอิ๋ง กรีนฮาร์ต และสถานที่จัดแสดงสัญจรอื่นๆ ได้ สามารถดูตารางเวลาและรายละเอียดกิจกรรมฉบับเต็มได้ที่ช่องทางประชาสัมพันธ์อย่างเป็นทางการของสำนักงานวัฒนธรรมเมืองไถหนาน

  2026-10-13 09:05
• 

  • 台灣國旗
  • 越南國旗
  • 泰國國旗
  • 印尼國旗
  • 菲律賓國旗

  กีตาร์หนึ่งตัว กับเสียงเพลงในวัยเยาว์: ทายาทผู้ตั้งถิ่นใหม่ในไต้หวันถ่ายทอดพลังบวกผ่านเสียงดนตรี

  ผู้เขียน: พานอวี่ซาน／ประธานสมาคมซินเซียงหยาง เมืองไถหนานกีตาร์หนึ่งตัว ถ่ายทอดวัยเยาว์ในแบบของตัวเอง วงดนตรี "新向陽二代彈唱團" (แปล: New Xiangyang Second-Generation) ใช้เสียงเพลงสร้างตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์“พวกเราไม่ได้แตกต่างจากใคร เราสามารถเป็นเหมือนทุกคน และร่วมกันสร้างตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองได้”นี่คือความคาดหวังที่นักเรียนมัธยมปลาย 4 คนจาก New Xiangyang Second-Generation มีต่อตัวเอง จางเฉินอวี๋ (張宸瑜), เกาจื่อเซวียน (高子萱), โหวจิ้งหาน (侯淨涵) และเซียวเหวยจ่าน (蕭為展) เป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ชื่นชอบดนตรีและก่อตั้งชมรมขึ้นเมื่ออยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เนื่องจากมีความสนใจร่วมกัน จากเสียงกีตาร์และการร้องเพลงในโรงเรียน พวกเขาค่อย ๆ ก้าวออกจากรั้วโรงเรียนเข้าสู่ชุมชน และได้รับเชิญจากหน่วยงานต่าง ๆ ให้เข้าร่วมการแสดงในจำนวนนี้ จางเฉินอวี๋และโหวจิ้งหานเป็นบุตรของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่จากเวียดนาม เกาจื่อเซวียนเป็นคนรุ่นที่สองจากครอบครัวที่ย้ายมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ ส่วนเซียวเหวยจ่านเป็นชาวไต้หวัน ความแตกต่างด้านภูมิหลังครอบครัวไม่ได้กลายเป็นกำแพงระหว่างพวกเขา กลับกัน ดนตรีทำให้ทั้งสี่คนค้นพบภาษาร่วมกัน กีตาร์หนึ่งตัวกับเพลงไม่กี่เพลงทำให้พวกเขาเปลี่ยนจากเพื่อนร่วมชั้นมาเป็นเพื่อนร่วมทีม และทำให้ “ความหลากหลายทางวัฒนธรรม” ปรากฏอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดบนเวทีแห่งวัยเยาว์สำหรับสมาคมซินเซียงหยาง เมืองไถหนาน การอยู่เคียงข้างคนรุ่นต่อไปของครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ และได้เห็นเด็ก ๆ ค้นพบความสนใจและทิศทางของตัวเอง ถือเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง วงดนตรี New Xiangyang Second-Generation เริ่มต้นจากโรงเรียน โดยมีสมาคมคอยอยู่เคียงข้างเด็ก ๆ ขณะที่พวกเขาค่อย ๆ สั่งสมประสบการณ์จากการฝึกซ้อมและการแสดง เมื่อได้เห็นพวกเขาเติบโตจากเด็กที่ขี้อายและประหม่า มาเป็นคนรุ่นใหม่ที่สามารถยืนบนเวทีได้อย่างมั่นใจ เราจึงยิ่งเชื่อว่า หากเด็ก ๆ ได้รับโอกาสในการแสดงความสามารถ พวกเขาก็สามารถใช้วิธีของตัวเองเพื่อก้าวไปบนเส้นทางที่เป็นของตัวเองเริ่มต้นจากโรงเรียน กลุ่มเด็ก ๆ ค้นพบจังหวะร่วมกันชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เป็นช่วงสำคัญที่เด็ก ๆ หลายคนเริ่มค้นหาความสนใจและสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่น สำหรับสมาชิกวง New Xiangyang Second-Generation ดนตรีคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเขามาพบกัน ตั้งแต่การเรียนกีตาร์ ฝึกร้องเพลง ไปจนถึงการพูดคุยเรื่องเพลงและการเรียบเรียง ทุกครั้งที่ซ้อมล้วนต้องอาศัยความร่วมมือของทั้งสี่คน บางคนเล่นกีตาร์ บางคนร้องเพลง บางคนรับผิดชอบทำนอง ขณะที่อีกคนคอยดูจังหวะโดยรวม การจะถ่ายทอดเพลงหนึ่งเพลงออกมาได้อย่างสมบูรณ์ไม่เคยขึ้นอยู่กับความสามารถของคนใดคนหนึ่ง แต่ขึ้นอยู่กับความเข้าใจและความเข้าขากันของทั้งทีม และจากการฝึกซ้อมครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาเรียนรู้ที่จะรับฟังและรอคอยกันและกัน เรียนรู้ที่จะแสดงตัวตนของตัวเอง และเรียนรู้ที่จะเปิดโอกาสให้ผู้อื่นได้แสดงความสามารถ สำหรับนักเรียนมัธยมปลายกลุ่มนี้ นี่ไม่ใช่เพียงการฝึกดนตรี แต่ยังเป็นบทเรียนชีวิตที่เกิดขึ้นจริง จากโรงเรียนสู่เวที ความมั่นใจของพวกเขาค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจากการแสดงแต่ละครั้ง เมื่อความสนใจค่อย ๆ พัฒนาเป็นทักษะ เด็กทั้งสี่คนก็เริ่มได้รับเชิญจากหน่วยงานต่าง ๆ ให้ไปแสดงในกิจกรรมตามสถานที่ต่าง ๆทุกครั้งที่ขึ้นเวที ล้วนเป็นความท้าทายครั้งใหม่เมื่อต้องเผชิญกับสถานที่และผู้ชมที่แตกต่างกัน พวกเขาต้องเตรียมเพลงล่วงหน้าและฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวมถึงเรียนรู้ที่จะเอาชนะความประหม่าและรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดคิดระหว่างการแสดง จากช่วงแรกที่ยังขี้อายและประหม่า จนต่อมาสามารถหยิบกีตาร์ ยืนอยู่หน้าไมโครโฟน และร้องเพลงได้อย่างเป็นธรรมชาติ พวกเขาค่อย ๆ ค้นพบว่า ตัวเองก็สามารถยืนอยู่ท่ามกลางแสงสปอตไลต์ได้เช่นกัน สิ่งที่เวทีมอบให้พวกเขามากที่สุดอาจไม่ใช่เสียงปรบมือ แต่คือความมั่นใจจากการค้นพบว่า “เราทำได้” การแสดงที่ประสบความสำเร็จทำให้พวกเขากล้าที่จะท้าทายเวทีต่อไป ขณะที่ความผิดพลาดก็กลายเป็นประสบการณ์สำหรับการพัฒนาในครั้งหน้า การแสดงครั้งแล้วครั้งเล่าจึงค่อย ๆ กลายเป็นร่องรอยของการเติบโตของเด็ก ๆเวียดนามและไต้หวันหลอมรวมอย่างเป็นธรรมชาติในชีวิตของพวกเขาจางเฉินอวี๋และโหวจิ้งหานเป็นคนรุ่นที่สองของครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่จากเวียดนาม บิดาของพวกเขามาจากเวียดนาม ขณะที่พวกเขาเติบโตและได้รับการศึกษาในไต้หวัน ภูมิหลังชีวิตเช่นนี้ทำให้พวกเขามีโอกาสสัมผัสกับวัฒนธรรมที่แตกต่างกันตั้งแต่วัยเด็ก สำหรับพวกเขา เวียดนามไม่ใช่เพียงประเทศหนึ่งบนแผนที่ แต่อาจหมายถึงความทรงจำของครอบครัว เรื่องราวของญาติพี่น้อง วัฒนธรรมอาหาร และประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน ส่วนไต้หวันคือสถานที่ที่พวกเขาเติบโต เรียนรู้ และไล่ตามความฝันวัฒนธรรมทั้งสองในชีวิตของพวกเขาไม่ได้เป็นสิ่งที่ต้องเลือกเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่สามารถดำรงอยู่ร่วมกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ สิ่งนี้ทำให้คนรุ่นที่สองจากครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่มีมุมมองที่เป็นเอกลักษณ์ สามารถทำความเข้าใจโลกจากมุมมองของวัฒนธรรมที่แตกต่าง และมีโอกาสสื่อสารกับผู้คนจากหลากหลายภูมิหลังมากขึ้น อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ต้องการให้ตัวเองถูกนิยามด้วยคำว่า “คนรุ่นที่สองของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่” เพียงอย่างเดียว สิ่งที่พวกเขาอยากให้ทุกคนเห็นคือ พวกเขาเป็นนักเรียนมัธยมปลายกลุ่มหนึ่งที่รักดนตรี พร้อมทุ่มเท และกล้าที่จะก้าวขึ้นเวที“พวกเราไม่ได้แตกต่าง” คือความมั่นใจ และยังเป็นทางเลือก“พวกเราไม่ได้แตกต่างจากใคร เราสามารถเป็นเหมือนทุกคน และร่วมกันสร้างตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองได้” ประโยคนี้คือการแสดงออกถึงมุมมองที่มีต่อตัวตนของพวกเขาอย่างตรงไปตรงมาที่สุด“ไม่ได้แตกต่าง” ไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธภูมิหลังทางวัฒนธรรมของตัวเอง แต่หมายถึงความต้องการให้สังคมมองเห็นว่า เช่นเดียวกับคนหนุ่มสาวทุกคน พวกเขามีความสนใจ มีความฝัน และมีสิทธิเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง พวกเขาสามารถเรียนหนังสือ เข้าร่วมชมรม เล่นดนตรีกับเพื่อน และก้าวขึ้นสู่เวทีต่าง ๆ ด้วยความพยายามของตัวเอง ขณะที่ “การสร้างตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง” หมายถึงประสบการณ์ชีวิตของแต่ละคนล้วนมีคุณค่าและควรได้รับการเห็นคุณค่า ภูมิหลังครอบครัวของคนรุ่นที่สองจากครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ประสบการณ์การเติบโตในไต้หวัน และการสัมผัสกับวัฒนธรรมที่แตกต่าง ล้วนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพวกเขา ความแตกต่างเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องถูกซ่อน และไม่จำเป็นต้องถูกขยายให้เด่นชัด แต่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างเป็นธรรมชาติความหลากหลายทางวัฒนธรรมไม่ใช่ป้ายกำกับ แต่คือความสามารถในการเชื่อมโยงกับโลกในยุคที่โลกาภิวัตน์และความหลากหลายทางวัฒนธรรมได้รับความสำคัญมากขึ้น ความสามารถในการเข้าใจวัฒนธรรมที่แตกต่าง เคารพมุมมองที่หลากหลาย และทำงานร่วมกับผู้คนจากภูมิหลังที่แตกต่างล้วนเป็นทักษะสำคัญ ซึ่งสมาชิกวง New Xiangyang Second-Generation กำลังสั่งสมประสบการณ์ข้ามวัฒนธรรมผ่านปฏิสัมพันธ์ในชีวิตประจำวันเช่นนี้ เด็กทั้งสี่คนไม่ได้แยกตัวออกจากกันเพราะภูมิหลังครอบครัวที่แตกต่าง พวกเขาฝึกซ้อม พูดคุย และแสดงร่วมกันในทีมเดียวกัน รวมถึงร่วมกันเผชิญความประหม่าและความท้าทายบนเวที ดนตรีทำให้ความแตกต่างทางวัฒนธรรมกลายเป็นสิ่งที่ไม่ห่างไกล เมื่อทั้งสี่ยืนอยู่บนเวที สิ่งแรกที่ผู้ชมเห็นคือ นักเรียนมัธยมปลายสี่คนที่ตั้งใจแสดง และนี่อาจเป็นภาพที่เป็นธรรมชาติที่สุดของความหลากหลายทางวัฒนธรรม ไม่จำเป็นต้องเน้นย้ำความแตกต่าง และไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนเหมือนกันทั้งหมด แต่เปิดโอกาสให้แต่ละคนพกพาเอกลักษณ์ของตัวเอง และร่วมกันสร้างความเป็นไปได้ใหม่ ๆจากชมรมหนึ่งแห่ง สู่เวทีที่เป็นของวัยเยาว์ นับตั้งแต่ก่อตั้งชมรมในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 วง New Xiangyang Second-Generation ก็ค่อย ๆ สั่งสมประสบการณ์จากการแสดง สำหรับพวกเขาในวันนี้ วงดนตรีอาจยังเป็นเพียงช่วงหนึ่งของเส้นทางวัยเยาว์ แต่การเดินทางครั้งนี้ได้มอบบทเรียนอันล้ำค่ามากมายให้แก่พวกเขา พวกเขาเรียนรู้ความรับผิดชอบ เพราะทีมต้องการให้ทุกคนมาซ้อมตรงเวลาและเตรียมตัวอย่างจริงจัง พวกเขาเรียนรู้การทำงานร่วมกัน เพราะเพลงหนึ่งเพลงต้องอาศัยทั้งสี่คนร่วมกันทำให้สำเร็จ พวกเขาเรียนรู้ความมั่นใจ เพราะการขึ้นเวทีต้องอาศัยความกล้า และพวกเขายังเรียนรู้ที่จะเคารพผู้อื่น เพราะแต่ละคนมีเสียงที่แตกต่างกัน ความสามารถเหล่านี้อาจกลายเป็นพื้นฐานสำคัญเมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่สังคมในอนาคตเขียนเรื่องราวของคนไต้หวันรุ่นต่อไปในแบบของตัวเองเรื่องราวของคนรุ่นที่สองจากครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ไม่ควรถูกจำกัดอยู่เพียงคำถามว่า “มาจากที่ไหน” สิ่งที่สำคัญกว่าคือ พวกเขากำลังทำอะไรอยู่ในวันนี้ และต้องการเป็นคนแบบไหนในอนาคต พวกเขาใช้กีตาร์และเสียงร้องเพื่อเดินบนเส้นทางวัยเยาว์ในแบบของตัวเอง พวกเขาไม่ได้แยกจากกันเพราะความแตกต่าง แต่กลับเรียนรู้มากขึ้นเพราะความแตกต่างเหล่านั้น พวกเขายืนอยู่บนเวทีเดียวกัน ร้องเพลงและเติบโตไปด้วยกัน พร้อมทำให้ผู้คนจำนวนมากขึ้นได้เห็นพลังของคนรุ่นใหม่บางทีวันหนึ่ง พวกเขาอาจเดินทางไปสู่โรงเรียนที่แตกต่างกัน เมืองที่แตกต่างกัน หรือแม้แต่อาชีพที่แตกต่างกัน แต่ประสบการณ์การยืนอยู่บนเวทีร่วมกันในวันนี้จะกลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่าในวัยเยาว์ของพวกเขา สิ่งที่พวกเขาต้องการสื่อจริง ๆ นั้นเรียบง่ายมาก นั่นคือ เราอาจมีภูมิหลังครอบครัวที่แตกต่างกัน แต่มีสิทธิเท่าเทียมกันในการไล่ตามความฝัน เราอาจมาจากวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน แต่สามารถร่วมมือและเติบโตไปด้วยกันได้ เราไม่ได้แตกต่าง และไม่จำเป็นต้องปล่อยให้อัตลักษณ์ใด ๆ มาเป็นข้อจำกัดของเราเพราะคนหนุ่มสาวทุกคนมีโอกาสค้นพบเวทีของตัวเอง และวง New Xiangyang Second-Generation ก็กำลังใช้บทเพลงแล้วบทเพลงเล่า ถ่ายทอดคำตอบของพวกเขาว่า “พวกเราไม่ได้แตกต่างจากใคร เราสามารถเป็นเหมือนทุกคน และร่วมกันสร้างตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองได้”จางเฉินอวี๋ (張宸瑜), เกาจื่อเซวียน (高子萱), โหวจิ้งหาน (侯淨涵) และเซียวเหวยจ่าน (蕭為展) สั่งสมประสบการณ์การแสดงผ่านกีตาร์และการร้องเพลง พร้อมสร้างความมั่นใจและความเป็นทีมจากการร่วมกันทำดนตรี (ภาพ/สมาคมซินเซียงหยาง เมืองไถหนาน)จางเฉินอวี๋ (張宸瑜), เกาจื่อเซวียน (高子萱), โหวจิ้งหาน (侯淨涵) และเซียวเหวยจ่าน (蕭為展) สั่งสมประสบการณ์การแสดงผ่านกีตาร์และการร้องเพลง พร้อมสร้างความมั่นใจและความเป็นทีมจากการร่วมกันทำดนตรี (ภาพ/สมาคมซินเซียงหยาง เมืองไถหนาน)

  2026-10-07 09:00